ENOVIS LIMA Endoproteza stawu barkowego – odwrócona SMR Reverse

Dlaczego stosuje się odwróconą endoprotezę barku?

Odwrócona endoproteza barku została opracowana z myślą o pacjentach, u których doszło do znacznego uszkodzenia stożka rotatorów – grupy mięśni i ścięgien odpowiedzialnych za stabilizację oraz ruch stawu barkowego.

W przeciwieństwie do endoprotezy anatomicznej, konstrukcja odwróconej endoprotezy zmienia biomechanikę stawu. Dzięki temu funkcję uszkodzonych ścięgien w większym stopniu przejmuje mięsień naramienny, co umożliwia unoszenie ramienia oraz poprawę funkcji barku mimo rozległych uszkodzeń tkanek.

Do najważniejszych zalet tego rozwiązania należą:

• możliwość leczenia pacjentów z nieodwracalnym uszkodzeniem stożka rotatorów,

• poprawa stabilności stawu barkowego,

• zmniejszenie dolegliwości bólowych,

• zwiększenie zakresu wykonywania codziennych czynności,

• możliwość leczenia złożonych złamań oraz zmian zwyrodnieniowych barku.

Wybór rodzaju endoprotezy zawsze poprzedzony jest szczegółową diagnostyką oraz oceną anatomii stawu barkowego. Ostateczna decyzja o zastosowaniu endoprotezy odwróconej podejmowana jest indywidualnie, z uwzględnieniem rodzaju uszkodzenia, wieku pacjenta, jakości tkanki kostnej oraz oczekiwanego efektu leczenia.

Jakich efektów można oczekiwać?

Celem leczenia jest przede wszystkim zmniejszenie bólu oraz poprawa funkcji barku.

Pacjenci mogą obserwować:

• zmniejszenie dolegliwości bólowych,
• poprawę możliwości unoszenia ramienia,
• zwiększenie zakresu wykonywania codziennych czynności,
• poprawę stabilności barku,
• większą samodzielność i komfort życia.

Efekty leczenia zależą od stopnia uszkodzenia tkanek, wieku pacjenta oraz przebiegu rehabilitacji.

Leczenie operacyjne może być rozważane u pacjentów z:

• masywnym uszkodzeniem stożka rotatorów,
• zaawansowaną artropatią barku,
• nieodwracalnym uszkodzeniem stawu barkowego,
• złamaniami bliższego końca kości ramiennej u wybranych pacjentów,
• niepowodzeniem wcześniejszego leczenia operacyjnego,
• przewlekłym bólem oraz znacznym ograniczeniem ruchomości barku.

Każdy przypadek wymaga indywidualnej kwalifikacji przez lekarza ortopedę.

Odpowiednie przygotowanie do operacji stanowi ważny element całego procesu leczenia. Pozwala zwiększyć bezpieczeństwo procedury, usprawnić organizację hospitalizacji oraz wspiera prawidłowy przebieg rekonwalescencji.

Przed planowanym zabiegiem Pacjent przechodzi kwalifikację ortopedyczną obejmującą ocenę stanu stawu kolanowego, analizę badań obrazowych oraz indywidualne omówienie planu leczenia.

W ramach przygotowania do operacji Pacjent może zostać poproszony o wykonanie zaleconych badań diagnostycznych oraz konsultacji specjalistycznych zgodnie z indywidualnymi wskazaniami medycznymi.

Przed planowanym zabiegiem konieczne jest wykonanie badań diagnostycznych oraz konsultacji specjalistycznych, które pozwalają odpowiednio przygotować pacjenta do operacji.

Przygotowanie do zabiegu obejmuje zazwyczaj:

• konsultację ortopedyczną,
• badania obrazowe, takie jak RTG stawu barkowego, a w wybranych przypadkach tomografię komputerową (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI),
• podstawowe badania laboratoryjne,
• konsultację anestezjologiczną,
• ocenę ogólnego stanu zdrowia oraz współistniejących chorób,
• omówienie przebiegu zabiegu, zaleceń pooperacyjnych oraz indywidualnego planu rehabilitacji.

Pacjent otrzymuje również szczegółowe zalecenia dotyczące przygotowania do operacji, przyjmowanych leków, pozostania na czczo przed zabiegiem oraz postępowania w dniu hospitalizacji.

Powrót do sprawności przebiega etapowo i wymaga odpowiednio prowadzonej rehabilitacji.

Program usprawniania obejmuje najczęściej:

• ochronę operowanego barku we wczesnym okresie po zabiegu,
• stopniowe zwiększanie zakresu ruchu,
• ćwiczenia poprawiające funkcję mięśnia naramiennego,
• odbudowę sprawności kończyny górnej,
• stopniowy powrót do codziennych aktywności.

Systematyczna rehabilitacja odgrywa kluczową rolę w osiągnięciu optymalnych efektów leczenia.