Epidemologia:

Choroba Parkinsona należy do najczęstszych chorób. Jej częstość występowania w populacji generalnej wynosi 0,15%, natomiast u ludzi po 70 roku życia wynosi 1,5%.

Głównymi objawami są:

  • sztywność mięśniowa
  • zubożenie ruchowe
  • drżenie spoczynkowe

Pierwsze objawy pojawiają się najczęściej między 50 –70 rokiem życia. Charakterystyczne są trudności w stawianiu pierwszych kroków, chód małymi krokami z szuraniem stopami o podłoże, pochylona do przodu sylwetka.
Charakterystyczną cechą jest także uboga mimika twarzy (twarz maskowata), rzadkie mruganie, cicha, monotonna mowa. Drżenie mięśniowe stanowi pierwszy objaw choroby u ok. 70% chorych., jest najczęściej jednostronne na początku, później może być symetryczne. Obejmuje dystalne części kończyn, jest drobnofaliste, wyraźnie widoczne w spoczynku. Ruchy palców i dłoni przypominają „kręcenie pigułek”, „liczenie pieniędzy”. Często pojawia się objaw tzw. „koła zębatego” przy zginaniu kończyny.
Chorobę rozpoznaje się na podstawie badania lekarskiego (lekarz neurolog) po charakterystycznych dla niej objawach. Nie ma badań laboratoryjnych ani obrazowych (tomografia, rezonans magnetyczny), które byłyby pomocne w rozpoznaniu tej choroby. Dlatego tak ważne jest doświadczenie lekarza.

Rokowanie:

Choroba postępuje powoli prowadząc po wielu latach do zniedołężnienia.

Leczenie:

Ma charakter objawowy. Jego celem jest przedłużenie czynnego życia pacjenta. Ze względu na współtowarzyszące często w wieku podeszłym choroby, przy współudziale lekarza rodzinnego.
Leki podawane w tej chorobie mają na celu zwiększenie ilości dopaminy lub zmniejszenie aktywności układu cholinergicznego, który w tej chorobie uzyskuje przewagę czynnościową.
Leczenie operacyjne ma na celu uszkodzenie (stereotaksja) lub zablokowanie (stymulacja prądem wysokiej częstotliwości) odpowiednich struktur mózgu, odpowiedzialnych za nie poddające się leczeniu farmakologicznemu drżenie, sztywność.
Przyszłością w leczeniu mogą być także przeszczepy naturalnych tkanek produkujących dopaminę (np. komórki macierzyste).

Programy rehabilitacyjne:

Powinny być stosowane niezależnie od leczenia farmakologicznego. Ważna jest także psychoterapia i edukacja rodzin chorych.
Objawy parkinsonowskie, poza chorobą Parkinsona czyli parkinsonizm wtórny to:parkinsonizm polekowy, toksyczny (zatrucie tlenkiem węgla, manganem, cyjankami), naczyniopochodny, w przebiegu wodogłowia normotensyjnego, pourazowy, w przebiegu guza mózgu, a także w przebiegu wielu chorób neurodegeneracyjnych chorób otępiennych (choroba Alzheimera). Dlatego jeszcze raz na koniec należy podkreślić konieczność zasięgnięcia specjalistycznej porady lekarskiej w przypadku pojawienia się niepokojących objawów.

autor: lek. med. Iza Stolarczyk