Artroskopia stawu barkowego z tenodezą mięśnia dwugłowego i uzyciem implantów

Podczas artroskopii lekarz ocenia wszystkie struktury stawu barkowego, w tym chrząstkę, obrąbek stawowy, stożek rotatorów oraz ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego.

Jeżeli stwierdzone zostanie uszkodzenie, przeciążenie lub niestabilność ścięgna, wykonywana jest tenodeza, czyli jego odtworzenie i umocowanie w nowym, odpowiednio przygotowanym miejscu.

Procedura może obejmować:

• uwolnienie uszkodzonego fragmentu ścięgna,
• przygotowanie nowego miejsca mocowania,
• stabilizację ścięgna przy użyciu implantów,
• ocenę i leczenie współistniejących uszkodzeń barku.

Celem zabiegu jest przywrócenie prawidłowej biomechaniki barku, ograniczenie przeciążeń oraz stworzenie warunków do odzyskania komfortu ruchu.

Artroskopia z tenodezą mięśnia dwugłowego może być rozważana w przypadku:

• uszkodzeń ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego,
• przewlekłego bólu barku,
• niestabilności ścięgna bicepsa,
• zmian przeciążeniowych,
• zmian pourazowych,
• częściowych uszkodzeń stożka rotatorów współistniejących z patologią bicepsa,
• zespołu ciasnoty podbarkowej,
• braku poprawy po leczeniu zachowawczym.

Kwalifikacja do zabiegu poprzedzona jest konsultacją ortopedyczną oraz diagnostyką obrazową.

Przed planowanym zabiegiem należy:

• odbyć konsultację kwalifikacyjną,
• wykonać zalecone badania laboratoryjne i diagnostyczne,
• poinformować lekarza o przyjmowanych lekach oraz chorobach przewlekłych,
• dostarczyć aktualne badania obrazowe barku (MRI, USG, RTG lub TK, jeśli były wykonywane),
• pozostać na czczo zgodnie z otrzymanymi zaleceniami.

Proces rekonwalescencji obejmuje rehabilitację oraz stopniowe przywracanie funkcji barku.

Po zabiegu może być konieczne:

• czasowe stosowanie temblaka,
• ograniczenie obciążania kończyny,
• stopniowe odzyskiwanie zakresu ruchu,
• ćwiczenia poprawiające stabilizację barku,
• odbudowa siły mięśniowej.

Odpowiednio prowadzona rehabilitacja stanowi bardzo ważny element leczenia i w dużym stopniu wpływa na końcowy efekt terapii.

Pacjenci po operacji mogą dodatkowo skorzystać ze specjalnej zniżki 10% na rehabilitację w KCM Clinic, co pozwala prowadzić leczenie w sposób kompleksowy i spójny.

Czym jest tenodeza mięśnia dwugłowego?

Ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego przebiega wewnątrz stawu barkowego i bierze udział zarówno w ruchu, jak i stabilizacji barku.

W wyniku przeciążeń, urazów lub zmian zwyrodnieniowych może dochodzić do jego podrażnienia, częściowego uszkodzenia lub niestabilności.

Tenodeza polega na:

• odciążeniu uszkodzonego fragmentu ścięgna,
• przywróceniu prawidłowego napięcia mięśnia,
• stabilnym umocowaniu ścięgna poza miejscem uszkodzenia,
• poprawie biomechaniki barku.

Dzięki temu możliwe jest ograniczenie bólu oraz poprawa funkcji kończyny górnej.

Tenodeza czy tenotomia – jaka jest różnica?

To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez Pacjentów.

Tenodeza

• zachowuje napięcie mięśnia,
• pozwala utrzymać bardziej naturalną biomechanikę kończyny,
• zmniejsza ryzyko deformacji mięśnia bicepsa,
• często wybierana jest u osób aktywnych fizycznie.

Tenotomia

• polega na przecięciu ścięgna bez jego ponownego mocowania,
• jest procedurą prostszą technicznie,
• może być odpowiednim rozwiązaniem w wybranych grupach Pacjentów.

Dobór metody leczenia zawsze ustalany jest indywidualnie podczas kwalifikacji do zabiegu.

Jaką rolę pełnią implanty podczas zabiegu?

W trakcie tenodezy wykorzystywane są nowoczesne implanty ortopedyczne umożliwiające stabilne umocowanie ścięgna w nowym miejscu.

Ich zastosowanie pozwala na:

• trwałą stabilizację ścięgna,
• zachowanie prawidłowego napięcia mięśnia,
• stworzenie odpowiednich warunków do gojenia,
• precyzyjne odtworzenie anatomii barku.

Dobór rodzaju implantu uzależniony jest od rodzaju uszkodzenia, anatomii Pacjenta oraz planu leczenia.

Jakiego efektu można oczekiwać po leczeniu?

Celem zabiegu jest nie tylko usunięcie źródła bólu, ale przede wszystkim przywrócenie prawidłowej funkcji barku.

W odpowiednio dobranych przypadkach Pacjenci mogą obserwować:

• zmniejszenie dolegliwości bólowych,
• poprawę stabilności barku,
• odzyskanie większej swobody ruchu,
• poprawę biomechaniki stawu,
• zwiększenie komfortu codziennego funkcjonowania,
• możliwość powrotu do aktywności zawodowej i sportowej.

Efekt leczenia zależy między innymi od rodzaju uszkodzenia, procesu gojenia oraz przebiegu rehabilitacji.

Dlaczego artroskopia uznawana jest za metodę małoinwazyjną?

Zabieg wykonywany jest przez niewielkie nacięcia skóry bez konieczności szerokiego otwierania stawu barkowego.

W wybranych przypadkach technika artroskopowa może wiązać się z:

• mniejszym urazem operacyjnym,
• ograniczeniem uszkodzenia tkanek miękkich,
• mniejszymi bliznami pooperacyjnymi,
• większym komfortem po zabiegu,
• indywidualnie planowanym procesem rekonwalescencji.